Kloosters herbestemmen

Kloosters herbestemmen

Jezuïeten, Franciscanen, Missiepaters, Missiezusters,
Ursulinen, Liefdezusters van het kostbaar bloed.
Zonder aanwas verdwenen congregaties langzaam
uit het straatbeeld, trokken zich terug, trokken weg,

laten aan ons hun stilgevallen kloosters over:
baksteen, grijze steile daken, kapellen, tuinen.
Een kwart van de stad binnen de wal beslaan ze,
om te zwijgen over wat daarbuiten is opgericht.

Ruimtes gebouwd met grote vanzelfsprekendheid,
door velen bewoond en onderhouden. De batterijen
van de RK kerk, plichtsgetrouw. Bron van licht en
schaduw. Maar vooral een verdwijnende wereld.

Er kwam vast iets voor in de plaats. De vrije markt en
het consumeren, wellicht… Vanuit dit perspectief
proberen we nu deze forse volumes te vullen: hotels,
restaurants, winkels, parkings en appartementen.

Maar hoeveel kan de stad aan? Op toplocaties lukt het.
Elders – hoofdbrekens. Kreunen om betere ideeën.
Want wie wil de kloosterdeuren definitief achter zich
dicht trekken en ‘adieu’ tegen de stenen zeggen?

Delen: