118689362_b22132e730_o

Stadsdichter

Ontstaan stadsdichterschap Sittard-
Geleen

Toen Stichting Fritschy-prijs, de organisator van de Stadscultuurprijs Sittard-Geleen, voor de uitreiking van 2014 het plan opgevat had om als discipline voor  poëzie te kiezen, ontstond al snel het idee dat het eigenlijk hoog tijd werd dat ook Sittard-Geleen een stadsdichter kreeg. Niet  omdat ‘iedere zichzelf respecterende’ watdanook er een had,  maar omdat de vrijbuitersstatus van de kunstenaar  een andere dan de ‘officiële’ kijk op een gemeenschap kan leveren, iets dat we verrijking  plegen te noemen.

Het MEG nam de organisatie op zich.
Van de dertien genomineerden voor de Stadscultuurprijs stelden  zich vier dichters beschikbaar voor het stadsdichterschap. Na een internetverkiezing voor en door  inwoners van Sittard-Geleen,  werd Rouke van der Hoek op 23 mei  2014 voor twee jaar door wethouder Lebens geïnstalleerd tijdens de Avond van de Poëzie in Volt.

Rouke van der Hoek

Rouke van der Hoek werd in 1952 te Eindhoven geboren. Hij studeerde in Amsterdam en woont sinds 1980 in Zuid-Limburg (Meerssen). Na twee bundels in het marginale circuit, debuteerde hij met de bundel Doorgewinterd Landschap (1992, uitgeverij Herik). Deze bundel werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs voor debuten van Poetry International Rotterdam.

Na de bibliofiel uitgegeven bundels Vaarwater (1994; Herik) en Wespland (1997; In de Bonnefant) verscheen in 2001 bij uitgeverij Atlas de bundel Het magnetische noorden. In 2005 verscheen eerst Gedempt gejuich, een bibliofiele uitgave bij In de Bonnefant (met een aquatint van Stijn Peeters en later bij Atlas de bundel Bodemdaling (clubkeuze van de Poëzieclub, najaar 2005 en genomineerd voor de J.C. Bloemprijs). Meest recente publicatie: Wolventeldag, Atlas, 2008.
In 2010 verscheen een tweetalige, Duits/Nederlandse, bloemlezing van zijn werk bij Azulpress, Maastricht, onder de titel Flachlandbäche/ Laaglandbeken.

Vanaf 1997 is Rouke van der Hoek betrokken (als bestuurslid en medeorganisator) bij het tweejaarlijkse internationale poëziefestival The Maastricht International Poetry Nights .

(Een kenschets door Wim Ortjens sr. )

“Poëzie kenmerkt zich vaak door bijzondere vergelijkingen. Hebben wij de indruk dat we wolven moeten gaan tellen sinds de zomer van 2013? Of zijn wij zelf de wolven die huilen in de nacht? We hadden ons leventje zo gemaakbaard en zo aangepast en nu weer deze onrust, zo onbeschut! Rouke van der Hoek maakt het ons ongemakkelijk in zijn bundel “Wolventeldag “  en als je denkt je zekerheden te kunnen vieren dan zet Rouke je op het andere been: het verkeerde.”


Wolventeldag

Vanuit Apennijnen en Karpaten naderen ze,
Met fluwelen stap. Gezwind. De grens al gepasseerd.
Schutkleur aangepast aan bankgebouwen

en spiegelende kantoorcomplexen.
Zoals jij je vaste route volgt, volgen zij jou
behalve als je je omdraait. Uitgerekend

nu je net verlost bent van landarbeid,
zweet des aanschijns en pijnlijk bevallen

–       Een virtueel leven voor je –

Valt de oproep voor wolventeldag op de deurmat:
Ga naar buiten, breng de hand aan de mond en huil …..
Registreer de reacties op het formulier.

Geen antwoord vanachter de uitvalswegen?
Ga door. Schaam je niet.
Iemand moet zich als eerste blootgeven.

 

Delen:

Stichting Museum en Expositie Geleen